ديدگان از سنّت‌هاى رسول خدا ( ص ) است . اكنون سؤال اين است كه منشأ اختلاف و نهى از گريستن بر ميت از كجا پيدا شد ؟ پاسخ اين سؤال را نيز در صحيح بخارى و صحيح مسلم مىيابيم كه حديث منع از گريه بر ميت را از خليفه عمر اين گونه روايت كرده‌اند : خليفه عمر روايت مىكند كه پيامبر ( ص ) از گريه نهى فرمود ، و ام‌المؤمنين عايشه اشتباه او را تدارك و جبران مىكند : در صحيح بخارى و مسلم از ابن‌عباس روايت كنند كه گفت : « هنگامى كه عمر ضربت خورد صُهيب در حالى كه مىگريست و مىگفت : « اى واى برادرم ! اى واى ياورم ! » بر بالين او آمد . عمر گفت : « صهيب ! بر من مىگريى ؟ در حالى كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « ميّت به خاطر گريه بستگانش بر او عذاب مىشود ؟ » ابن‌عباس گويد : « عمر كه از دنيا رفت آن را براى عايشه باز گفتم و او گفت : « خدا عمر را ببخشايد ، به خدا سوگند رسول خدا ( ص ) نفرمود : « خداوند مؤمن را به خاطر گريه بستگانش بر او عذاب مىكند » بلكه رسول خدا ( ص ) فرمود : « خداوند كافر را به خاطر گريه بستگانش بر او بيشتر عذاب مىكند » و بعد گفت : « قرآن شما را بسنده است كه مىفرمايد : « وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى * » : « هيچ كس بار گناه ديگرى را برندارد » ابن‌عباس به اينجا كه رسيد گفت : « خداست كه مىخنداند و مىگرياند » . « 1 » و در صحيح مسلم گويد : « نزد عايشه گفته شد كه ابن‌عمر به رسول خدا ( ص ) نسبت مىدهد كه فرمود : « ميت در قبر خود به خاطر گريه بستگانش بر او عذاب مىشود » عايشه گفت : اشتباه كرده است ، رسول خدا ( ص ) تنها فرمود : « او به خاطر گناه و بدكارى اش عذاب مىشود و بستگانش بر او مىگريند » .

--> ( 1 ) - صحيح بخارى ، كتاب الجنائز ، ج 1 ص 155 - 156 . صحيح مسلم ، كتاب الجنائز ، ص 641 حديث 22 .